به گزارش کردپرس، شرکت آمریکایی شورون به گزینه اصلی جایگزینی لوکاویل روسیه در میدان نفتی عظیم «وستقرنه ۲» عراق تبدیل شده است. تشدید تحریمهای واشنگتن علیه بزرگترین شرکتهای نفتی روسیه نیز فضای تازهای برای بازگشت شرکتهای بزرگ غربی به بخش انرژی عراق ایجاد کرده است. این تحول میتواند نشانهای از چرخش تدریجی بغداد بهسوی غرب باشد تا از طریق سرمایهگذاریهای انرژی آمریکا و اروپا، منافع عراق را از رقبای شرقی دورتر میکند.
وستقرنه ۲ و بازگشت شرکتهای غربی
پس از آنکه وزارت نفت عراق بهطور رسمی دعوتنامههایی محرمانه برای چند شرکت بزرگ انرژی آمریکا جهت توسعه میدان نفتی «وستقرنه ۲» ارسال کرد، شرکت شورون بهعنوان جدیترین نامزد برای جایگزینی لوکاویل روسیه مطرح شده است. این میدان پس از خروج اجباری شرکت روسی، بهطور موقت ملیسازی خواهد شد تا تولید نفت در جریان باقی بماند.
همزمان، انتظار میرود شورون توسعه پروژه «ناصریه» شامل چهار بلوک اکتشافی در استان ذیقار و همچنین میدان نفتی «بلد» در استان صلاحالدین را نیز در دستور کار قرار دهد. این تحرکات در شرایطی صورت میگیرد که شورون به همراه شرکت سرمایهگذاری «کوانتوم انرژی پارتنرز» در حال بررسی خرید کل داراییهای بینالمللی لوکاویل به ارزش تقریبی ۲۲ میلیارد دلار است؛ اقدامی که مستقیماً با تشدید تحریمهای اخیر آمریکا علیه بخش انرژی روسیه مرتبط است.
تحریمها و تغییر موازنه
فرصت بازگشت شرکتهای غربی به عراق، نتیجه تشدید حسابشده تحریمها از سوی آمریکا، بریتانیا و اتحادیه اروپا است. در اکتبر سال گذشته، ایالات متحده تحریمهایی را علیه دو شرکت بزرگ نفتی روسیه اعمال کرد که شامل هر نهاد وابسته با مالکیت بیش از ۵۰ درصد نیز میشود. این دو شرکت در مجموع روزانه بیش از سه میلیون بشکه نفت صادر میکردند و غرب این درآمدها را برای تداوم توان اقتصادی روسیه حیاتی میداند.
اندکی پس از اعمال این تحریمها، لوکاویل از پروژههای خود در عراق، از جمله وستقرنه ۲، خارج شد؛ اقدامی که از نگاه منابع نزدیک به وزارت خزانهداری آمریکا، نقطه عطفی در مهار نفوذ فزاینده بازیگران غیرغربی در عراق بهشمار میرود. در ادامه، شرکت دیگر روسی نیز فعالیتهای خود در اقلیم کردستان عراق را کاهش داد و سهمش در یکی از پروژههای راهبردی انتقال نفت را به زیر سطح کنترلی رساند.
پیامدهای منطقهای و بازگشت غرب
سرعت واکنش شرکتهای روسی به تحریمها نشاندهنده جدی بودن مرحله جدید فشارهای غرب است. این تحولات، همزمان با بازگشت تدریجی شرکتهای بزرگ اروپایی و آمریکایی به پروژههای کلیدی نفت و گاز عراق رخ میدهد.
در جنوب عراق، شرکت فرانسوی «توتالانرژیز» رهبری یک بسته سرمایهگذاری ۲۷ میلیارد دلاری را بر عهده دارد که شامل تکمیل پروژه حیاتی «تأمین آب دریا» است؛ پروژهای که نقش تعیینکنندهای در افزایش ظرفیت تولید نفت عراق دارد. در شمال نیز، شرکت بریتانیایی بریتیش پترولیوم با توافقی ۲۵ میلیارد دلاری برای توسعه چند میدان نفتی، جای پای خود را محکم کرده است.
در این میان، توسعه میادین بزرگی مانند وستقرنه ۲ توسط شرکتهای غربی میتواند پیوند منافع بغداد با آمریکا و اروپا را عمیقتر کند. این میدان که هماکنون تا حدود ۴۸۰ هزار بشکه در روز تولید دارد، با ذخایر قابل برداشت حدود ۱۳ میلیارد بشکه و هزینه استخراج بسیار پایین، یکی از ارزشمندترین داراییهای انرژی عراق محسوب میشود. برنامه اولیه، تولید روزانه تا ۱.۸ میلیون بشکه را هدفگذاری کرده بود که بعدها به ۱.۲ میلیون بشکه در قالب یک طرح چندمرحلهای اصلاح شد.
جمعبندی
مجموع این تحولات نشان میدهد که عراق، در صورت تداوم این مسیر، ممکن است پس از سالها توازنسازی میان قدرتها، وارد مرحلهای جدید از جهتگیری ژئوپلیتیکی شود. بازگشت شرکتهای بزرگ غربی به پروژههای راهبردی انرژی، نهتنها ظرفیت تولید نفت عراق را افزایش میدهد، بلکه میتواند جایگاه این کشور را در معادلات منطقهای و جهانی بهطور بنیادین بازتعریف کند؛ روندی که بهنظر میرسد مهار یا معکوسسازی آن برای بازیگران رقیب، دشوارتر از گذشته خواهد بود.
منبع: اویل پرایس
نظر شما